“ YÜREKLİ BİR KADININ BAŞI, YÜREKSİZ BİR ERKEĞİN OMUZUNA AĞIR GELİR.” Nazım Hikmet
Bu gün 8 Mart 2026 Dünya Emekçi kadınlar Günü.
8 Mart 1857 tarihinde Amerika’da dokuma işçilerinin grevi üzerine, polisin saldırması ve işçilerin fabrikaya kilitlenmesi ve ardından çıkan yangın sonucu 129 kadın işçinin can vermesi üzerine anılmaya başlayan, Türkiye’de ilk kez 1921 yılında “Emekçi Kadınlar Günü” olarak kutlanan, “Birleşmiş Milletler Kadınlar On Yılı” programından Türkiye’nin de etkilenmesiyle, Ülkemizde 1975 yılında “Türkiye 1975 Kadın Yılı” kongresinin yapıldığı Kadınlar günü.
1984’ten beri her yıl çeşitli kadın örgütleri tarafından “Dünya Emekçi Kadınlar Günü” kutlanmaya devam edilen Kadınlar günü.
Nedendir bilmiyorum ama son zamanlarda daha fazla şiddete maruz kalıyor kadınlarımız. Cinayete maruz kalıyor, hayatlarını kaybediyorlar. Bir bakıyorsunuz, birilerince
“Karnından sıpayı, sırtından sopayı eksik etmeyeceksin” diye aşağılanıyor, bir bakıyorsunuz, yine birilerince hamileyken sokağa çıkması çirkin diyerek evine hapsedilmesi gerektiği dillendiriliyor, bir bakıyorsunuz, parmağının ucundan erkekleri tahrik ediyor, bir bakıyorsunuz saçının bir teli görününce cehennemde cayır cayır yanıyor, bir bakıyorsunuz boşanmak istediği insan müsveddesi biri tarafından katlediliyor, bir bakıyorsunuz “beni öldürecek, beni koruyun” diye feryat etmesine rağmen korunamıyor ve kız çocuğuyla birlikte katlediliyor. Ya da sınıfta ders verirken, öğrenci denilen bir cani tarafından katlediliyor, yok ediliyor.
Ne acıdır ki bunların hepsi de erkekler tarafından yapılıyor. O yüzden kadınlarımız mahzun, o yüzden kadınlarımızın yürekleri yaralı. Ne söylenir, ne yazılır bilemedim bu gün. Bakın bu şiiri yazanda bir erkek. Nazım Hikmet
Kimi derki kadın
Uzun kış gecelerinde yatmak içindir.
Kimi derki kadın
Yeşil bir harman yerinde
Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir.
Kimi derki kadın ayalimdir
Boynumda taşıdığım vebalimdir.
Kimi derki Hamur yoğuran
Kimi derki Çocuk doğuran.
Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal
O benim kollarım, bacaklarım başımdır.
Yavrum, annem, karım, kız kardeşim,
Hayat arkadaşımdır.
Halbuki bizim kadınlarımız, Hatunlarımız. Bacıdır, abladır, teyzedir, haladır, sevgilidir, yar dir, dosttur, arkadaştır, yoldaştır, seven-sevilendir, ardından ağlayandır, ağıtlar yakandır, özleyen-özlenendir, aşktır, şiirdir, şarkıdır, hayat verendir, pusuladır. Emzirendir, doyuran, besleyen, büyütendir. Adam edendir, toprak’tır, sudur, güneş’dir, ışık’tır, hayattır, kısacası Büyük Ustanın dediği gibi İKİ BÜYÜK NİMETTİR bizim kadınlarımız. ANA’dır ANA. “ANA GİBİ YAR OLMAZ” denilen ANA. Son cümle VELİNİMETTİR kadın. Zaten ANA dediğinizde her şey biter. Üstüne söz yoktur.
“Kadınlar İnsandır, biz İnsanoğlu” demiş Neşet baba O zaman kadınlarımıza kıyan, kötü gözle bakanlar insanoğlu olmayı beceremeyenler demek ki.
Ben yine de Kırşehir’den, Anadolu’nun Kültür Başkentinden tüm Dünya kadınlarının 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar gününü kutluyorum.
Umuyorum bu ve bundan sonraki günlerde Kadınlarımız toplumda hak ettikleri yeri alırlar. Yine umuyorum töre cinayetlerine kurban gitmezler, şiddet görmezler, hiç kimse ama hiç kimse tarafından hor görülmez, aşağılanmazlar.
Bütün günler, bütün güzel günler, bütün aydınlık günler, bütün mutlu günler, kadınlarımızın günü olmalı diye düşünüyorum. Dedim ya kadının ANA olması her şeye değer. Sizce de değmez mi?
Galın sağlıcakla.
