CEMRELER DÜŞÜYOR DA İNSANLIĞA DA DÜŞŞE!..
Cemre’nin birer hafta arayla havaya,
suya ve toprağa düştüğüne inanılır.
Üç tane olan cemrenin;
Birincisi havaya (19-20 Şubat),
İkincisi suya (26-27 Şubat) ve
Üçüncüsü de (5-6 Mart) toprağa düşer.
“Bugün cemre düştü” ifadesini her sene üç kez duyarız.
Cemre, ilkbaharın gelmesinden önce havada, suda ve toprakta oluşan değişiklikleri doğanın gözlenmesinden yola çıkarak ifade eden halk takvimindeki bir tabirdir.
Hayatı kolaylaştırmak, değerlendirmek, çeşitli işleri düzenlemek için meydana getirilmiş olan bu doğal takvimler, uzun süren gözlemlerin ve tecrübelerin ürünüdür.
Cemrenin toprağa düşmesiyle topraktaki yenilenmenin, bolluk ve bereketin başlayacağına inanılır.
Hayvancılığa ve tarıma bağlı toplumlarda baharın gelmesi ayrı bir anlam ifade etmiş, hayat yeniden canlanmış, üretim başlamış, bütün bunlar çeşitli törenlerle kutlanmış, bazı inanç ve uygulamalar meydana gelmiştir.
Zemheri soğukların dondurucu ikliminden sonra yaklaşan baharın habercisidir cemreler.
Her cemre Rabbimizin yeryüzünün yüreğine indirdiği merhametinin bir başka tecellisidir.
Yeryüzünün küllerinden yeniden doğması, yeni bir ruhun üflenmesidir.
Cemre havaya düşünce semadan arza dalga, dalga sıcaklık yayılır.
Suya düşünce suyun sessizliği, buz gibi kırılganlığı, soğukluğu giderilir.
Toprağa düşünce toprağın sert ve kara bağrı, tohumlara annelik yapar.
Ve toprak, canlanır yeniden hayat bulur, yeni bir hayat başlar.
Bu günlerde cemrelerin peş peşe düştüğü ve yavaş, yavaş baharın kokusunu hissettiğimiz günlerdeyiz.
Cemre sadece yeryüzüne mi düşer, topraktan yaratılan insanlığa da düşmez mi?
Küçük bir dünya olan ,evrenin var oluş sebebi olan insanı da bulmaz mı bu kor.?
Oysa en çok insanın ihtiyacı var arınıp temizlenmeye, yeniden doğmaya.
Kendini kimliğini, yaradılış sebebini unutan, ruhsuzlaşan, merhametsizleşen insanın gönlüne düşmeli bu ilahi kıvılcım düşmeli ki yansın, yansın da kül olsun ve küllerinden tekrar doğsun..
Soğuyan, betonlaşan yüreği tekrar ısınsın.
Bencilleşen hatta vahşileşen çağın insanı içinde sevgiyi, barışı,
kardeşliği, dostluğu ve vefayı yeşertsin .
Savaşı istemese, kadınları ve çocukları öldürmese insan keşke..
Keşke yüreğimize adalet cemresi düşse..
Her insanının eşit olduğunu, dili kimliği, cinsiyeti, ırkı, düşüncesi ne olursa olsun insan olduğunu unutmasak! .
Makamından, parasından dolayı değil sadece insan olduğu için değerli olduğunu unutmasak!
Ve böylece kimseyi ötekileştirmeden sevgi barış ve kardeşlik içinde yaşasak.
Kalbimize merhamet cemreleri düşse, lüks ve şatafatın içine dalıp etrafındaki sıkıntılara duyarsız kalanlardan olmasak Hani peygamberim ne demişti”
Komşusu açken tok yatan bizden değildir.’
“Yanı başında komşusu açken tok olarak geceleyen kişi (olgun) mü’min değildir” bunu unutmadan yaşasak.
Bir cemre de yitirmeye ramak. kalmış ahlakımıza düşse..
Kadın kadın olsa, erkek erkek olsa..
Ayıp, edep ,saygı tekrar itibar görse..
Ey insan bu gidiş nereye!
Zira bu gidiş yaşadığımız dünyanın inançsızlık, insafsızlık ve insansızlık çölü haline gelmesine sebep olacak.
Dilimize ,lisanımıza düşse keşke..
Bismillah…
Rabbimiz buyuruyor,
“Kullarıma söyle, en güzel sözü söylesinler!”
(İsrâ, 17/53)ayetini dilimize bağlamak..
“Allah’a ve ahiret gününe inanan, ya hayır konuşsun ya da sussun!” hadisini yaşasak, doğruyu konuşsak..
Bir cemre daha düşse..
Nereye?”
“İnsanların kalbine, cehenneme çevrilen yeryüzü cennetine…”
Hani düştüğü yere hayat veriyor, orayı daha yaşanılır hale getiriyor ya…
Yüreği cemreli olanlar insanlık için dua etsin
Rabbimiz!
Sen nihayetsiz keremin ve sonsuz merhametinle hayatımıza öyle bir cemre düşür ki, yaratılış özümüze ve tertemiz fıtratımıza
dönüşün güzel habercisi olsun… … vesselam…!
Hoşça kalın dostça kalın, sağlıklı kalın…
Ramazan Yazar
Emekli Teknik Öğretmen
