Yeni Yıl Gelmiş Neyi me?
Yetmiş yılın özetini yapacağım okuyanlara…
Hiç kimsenin bilmediği bir yere gitmek istiyorum…
Kimsenin tanımadığı bir yere mesela…
Hiç kimsenin yalandan nasılsın demediği…
Ben de hiç kimseyi yalandan anlamışım gibi olmayan..
Para ve menfaat olmasa sorularda..
Dertlerimizle dertlenmediğimiz…
Gözyaşlarının akmadığı..
Hasretlerin yakamıza yapışmadığı..
Yalan söylemese hiç kimse,
Arkamızdan kuyular kazılmasa,
En çokta herkes insan gibi insan olsa…
Ve insanlar;
Yalanla beslenmeseler ve beslemeseler kimseyi..
Yalnız ekmeğe muhtaç..
Beyaz bir sofrada kirlenmemiş ekmeğe…
Hâlbuki ki;
Zaman kısa ben yorgunum yol uzun…
Attığım her adımda engeller sıralanıyor peş peşe..
Ancak zaman kısa ben yorgunum yol uzun..
Mümkün mü bu yolda hedefe varmak..
Mümkün mü gerçek dost yüzü görmek
Ama zaman kısa ben yorgunum yol uzun…
Öyle bir yük var ki sırtımda…
Şaşırdım yollarda kaldım çıkmazda..
Umudum her zaman bakidir amma,
Ama zaman kısa ben yorgunum yol uzun…
Mutluymuşuz bir zamanlar..
Ama mutlu olduğumuzun farkında değilmişiz,
Tüm mutlular gibi…
Görüyorum ki herkes farklı farklı son buluyor hayatı..
Kimi doğruyu doğru insanı beklerken,
Kimi yanlışlarla ve yanlış insana katlanırken..
Ve herkes bir şeylerin bedelini ödüyor yaşantısında..,
Bazen seçtiklerimizin ya da bizim için seçenlerin..
Bazen de seçmediklerimizin..
Bakıyoruz geriye dönüp..
Bir yıl daha devriliyor..
Düşlerim, tasalarım, beklentilerim…
yarım kalmış onca şey..
Oysa ki her yıl biraz daha kısalıyor bir öncekinden..
Yoksa bana mı öyle geliyor,
Ya da daha mı hızlı ilerliyor zaman ben mi fark etmiyorum..;
İnsan yaşlanırken yaşlandım da kabullenemiyorum..
Oysaki herkes bir telaş içerisinde yaşıyor hayatı…
Sanki çok aceleleri varmış gibi…
Her şeye yetişmeye, omuz vermeye çalıştım….
Her şey bana bağlıymış ben olmazsam bir şeyler eksik kalacakmış gibi…
Çoğu zaman zamanla yarıştım..
Zamanı durdurup geçeceğim zannıyla…
Ama gördüm ki insanlar, göründükleri gibi değil..
Görmemezliğe geldim onlarında bildikleri vardır dedim…
Bazen de yanıldım sanki hak etmişler gibi…
Hâlbuki bu hayatta çok şey değişir de;
Bir tek insanların fıtratları değişmezmiş, onu çok iyi anladım.
En çok da kendimde yanılıp, kendime mahcup oldum..
Yanında olduklarımı lazım olunca yanımda bulamadım..
Halbuki her tarafa yetişmeyi kendimi heder etmeyi ben yaşamak sanmışım..
Oysaki ben kendim en lazım olan kendimi,
Hep başkaları iyi olsunlar kazansınlar diye harcamışım…
Daha dün gibi aklımda olan çocukluğum, çok geride kaldı…
Koskoca bir ömrü bilmeden yerle bir etmenin;
Her an şaşkınlığını yaşıyorum, her an pişmanlığını..
Uzun bir yolculuğa çıkmışım acının trenine binmişim,
Hızla kıvrıla kıvrıla gidiyor dursa bir an, ineceğiz..
Bırak durmayı duraklamıyor bile…
Pişmanlık içerisinde geçiyor ömrümüzün…
Beynim zonkluyor çok şey anlatmak istiyor,
Ama bedenim yorgunum, kızgınım..
Beynim yorgun, bedenim yorgun.
Bunca şeye göz yuman yüreğim bile artık yorgun..
Ümitlerim yorgun, iyimserliğim yorgun.
Geleceğe iyi günlere inancım bile yorgun…
İnsanların rahatça girip çıktıkları bir kapısı vardır,
Birde bu kapıları açan kilit ve anahtarları..
Açık bıraktığı bir penceresi, gidemediği yolu,
Velhasıl;
Vardır işte gidenleri gömdüğü kalabalık bir mezarlığı…
Bir insan nereye giderse gitsin, yanında götürdükleri..
İki şeyden biri yüreği, diğeri de düşünceleridir…
Eğer insanın beyni sıkıntılarla doluysa,
dünyanın en huzurlu yerinde bile huzur bulamaz..
Eskiler derlermiş ki, her şey vaktinde güzeldir…
Çeşme akarken testin dolar,
Unun bağdayın varsa ekmek yaparsın,
Kalp kolay kırılır tamiri zordur.
Ağzında dişin varsa taşı da öğütürsün,
Yoksa süt bile sert gelir..
Bacakların dizlerin sağlamsa yokuşlar düz gelir,
Teklemeye başladılarsa düz yol bile eziyet olur..
Gençlik bir kuş misali uçarak geçer bir çırpıda,
Dizlerinin ve gözlerinin feri sönünce adı yaşlılık olur..
Kalan ömründe.
Bir pencere kenarında oturup hayallerle,
konuşmayı öğretir hayat insana..
Giden yıllara gençliğe eyvah dersin,
Uçmuştur kuş misali kanatlarını çırparak,
Bir daha getiremez kimse geri…
Mutluluğu büyük şeylerde aradık,
Hâlbuki kalkabiliyor musun yardımsız yataktan,
Gidebildin mi, tuvaletine yardımsız,
Sonra ekmeğini aşını almaya.
İçebildin mi çayını kendi ellerinle.
Ağrıma dı değil mi bugün hiç̧ bir yerin.
Aklın başında, sevdiklerin de yakınında ise,
Ne önemi var yaşının, boş ver yaşa gitsin…
Sormayın yaşımı 70 şi buldu….
Gençliğin bittiğini anladığım yaştayım..
Bazen neşeli bir çocuk,
Bazen yorgun bir ihtiyar var içimde..
Yine de haksızlığa tahammül edemediğim,
kalabalıktan uzaklaştığım, etrafımdaki gereksiz
insanları elediğim yaştayım..
Güneşin doğuşunu ve batışını hayranlıkla izlediğim değil de,
Doğan güne şükrettiğim,
batan güne hüzünlendiğim yaştayım..
En önemlisi de artık,
Herkesi kendim gibi sanmadığım yaştayım…
Anamın ve yakınlarımın ettiği duayı ediyorum Allah hiç
kimseyi ele avuca düşürmesin bakıma muhtaç etmesin İnşallah..
Bazen etrafımdakiler, eskiyi anlat diyorlar,
Nesini anlatayım..
Herkesin cebinde az da olsa para vardı,
Yine de şekeri çuvalla, yağı tenekeyle alırdık.
Düğünlerde çeyrekten aşağısı takılmazdı.
Etsiz yemek olmazdı, tavuk satılmazdı kümesler doluydu..
Herkes hayatının bir yerinde mutlaka ev sahibi olurdu.
Haa şunu da söyleyeyim bir de,
Sokaklarda sadece Türkler gezerdi…
Şuna kanaat getirdim ki iki şekilde yaşanır hayat..
Ya yaşadığın her türlü olaya oturup üzülür, kendine yazık edersin..
Ya da yaşadıklarından öğrenmen gerekeni öğrenir,
Yoluna devam edersin..
Yine de mutluluk özleyenlere yeni mutlu yıllar dilerim.. Vesselam…
Hoşça kalın, dostça kalın, sağlıklı kalın… …
Ramazan Yazar
Emekli Teknik Öğretmen
