ÇORKUT YUSUF HANİ BAZEN LAFI EDİLİYOR YA!
SEN NE ZAMAN İNDİN GIZ!
(Kaman tarihinin renkli siması-3)
Çiftlikli Mah. eski muhtarlarından, bir dönemim parti yöneticisi,
Kamanspor un yöneticisi, asıl mesleği yılların kahvecisi,
Düğünlerin halay başı, davulcusu, sazcısı, kemancısı, zurnacısı,
kısaca toplumunun sevilen siması, emmioğlu Yusuf Yazar ı
namı diğer Corkut Yusuf’tan bahsetmesem olmaz.
Emmioğlu Yusuf Kamanın belki de en renkli simasıydı.
Yukarıda yazdığım gibi her işte, her toplumda vardı.
Bir düğün olacak, düğünde Ustaların elinden alır davulu,
patlatıncaya kadar tokmak elinden düşmezdi, sonra alır zurnayı,
zannedersin Zurnacı Veysel Usta.
Darbuka elinde raks eder, saz, kaval velhasıl çalmadığı çalgı aleti yoktu.
Bununla da yetinmez, alır eline kaşık ya da zilleri dön babam dön.
İnsanlar düğüne Çorkut (Yusuf) gelmiş denilince, kadınlı kızlı,
büyük küçük, çoluk çocuk onu izlemek için yarışırlardı.
Ve nihayet ağırlama ile başlayan halay, mutlaka düğün sahibi
Çorkutsuz halayın tadı olmazdı.
Tabi kendi biraz nazlanırdı ama biliyorum ki halay çekmek için can atardı.
İnsanların hayran hayran izlemesi çok hoşuna giderdi.
Emmioğlu aradaki gezen yoksulların, fakirlerin, delilerin ve
kimsesizlerin hamisiydi.
Kahvesi yıkılmadan önce hemen hemen herkesin karnını doyurur.
Kış günleri onları sobanın başından eksik etmezdi.
Bazen çabuk alevlenir kahvede kim varsa kovardı.
Başkası olsa küser o kahveye bir daha adım atmaz, ama Çorkutun kahvesi
ve müşterileri hemen on dakika sonra kahve tıklım tıklım dolardı.
Kahve deyince;
Kaman da kime sorsanız Çorkutla en az bir ve bir sürü hatıraları ve anıları vardır.
Amirinden memuruna, partilisinden partisizine, çobandan memura, doktorundan
mühendisine, velhasıl onlarca kişiyle….
Desem ki Çorkutla ilgili birer hatıranızı yazın desem inanın ki bırakın
sayfaları kitaplar doldurur…
Kahveden açılmışken Çorkutsuz yazı olmaz hemen paylaşıyorum;
Yine her zaman ki olduğu gibi telefonda emmioğlu Muhtar ben namı
diğer Çorkut diye bahsedeceğim.
-Çay hazır gelin diye.
Hanımla vardık hoş beş hal hatırdan sonra tabi hikâyeler başladı.
Çorkut ta hikâye biter mi?
Bu hikâyede çorkutun hanımından dinleyelim neymiş?
Emmioğlu çorkut aynı zamanda motosiklet hastasıydı
bir dönem motosikletten inmezdi.
Aynı zamanda çıtlık ve kuş kuş mevsiminde hanımı motosikletin arkasına oturtur,
kuluncağa veya tereliğe kuş kuş toplamaya giderlerdi.
Bazen de benim arabayla ailece giderdik.
Rahmetli kuşkuşa bayılırdı, hele yufka ekmekte olursa kuzu pirzola
verseniz dönüp bakmazdı
Hanımı anlatıyor,
-.Ramazan abi Yusuf, alel acele eve geldi.
– Hadi gız kuş kuşa gidiyoruz dedi..
-Ben biraz sokran samda nazlansam da aslında bende gitmek istiyorum.
– Neyse motosikletin arkasına bindim Tereliğe doğru gidiyoruz.
-Yollarda bu zaman ki gibi pek düz değil, tümsekler var çukurlar var.
– Hızlı da gidiyoruz, bir ara bir çukura geldik,
Çukur da motor zıplayınca ben kendim yerde buldum.
Yusuf motosikletle gidiyor benden haberi yok süratle gidiyor.
Epey gittikten sonra farkına varmış geri döndü geldi.
-O ne gız sen ne zaman indin demesin mi?
Evet, emmioğlu Yusuf bu, her olumsuzluktan bir durum çıkarır insanlara neşe verirdi.
Şimdilerde rahmetle anıyoruz.
Allah bütün geçenlere rahmet etsin, mekânları cennet olsun inşallah.
Hoşça kalın dostça kalın, sağlıklı kalın…
Ramazan Yazar
Emekli Teknik Öğretmen